Patriotyzm narodowy jest bardzo ważną fazą wielopoziomowego procesu pobudki Polaków z matrixa. Spotkanie z posłem Robertem Winnickim

Całość spotkania oglądaj na:

http://porozmawiajmy.tv/ruch-narodowy-patriotyzm-i-obnazanie-brudnej-polityki-robert-winnicki/

Komentarz:

Wojna na terenie Polski jest już niemożliwa. Polska jest już energetycznie zabezpieczona przed jakąkolwiek zbrojną napaścią. Chazarzy oczywiście próbują zrobić z Polski Judeopolonię, ale im się to ostatecznie nie uda, gdyż Wielka Pobudka Słowian jest już w tak zaawansowanej fazie realizacji, że wszelkie okupacyjne zakusy na Polskę są z góry skazane na niepowodzenie. Sam prof. Zbigniew „Strateg” Brzeziński – jeden z głównych ojców założycieli agendy NWO – oficjalnie przyznał, że plany zawładnięcia ludzkością napotykają olbrzymie trudności w związku z coraz powszechniejszą pobudką bezwolnej dotychczas ziemskiej populacji. Jedyne więc, co w tej chwili ciemna strona mocy może ugrać, to Wielką Pobudkę Słowian opóźniać. Oni już wiedzą, że przegrali, że plan wdrożenia NWO jest już niemożliwy przez opór budzących się ludzi. Widać to jaskrawo po bardzo wielu trudnościach, jakie napotykają globaliści, np. przeciągające się w nieskończoność negocjacje dotyczące sformalizowania zmowy między UE i USA przeciwko Europejczykom (agenda TTIP).

Wydatkowanie więc naszej cennej narodowej energii na tworzenie struktur obrony terytorialnej i tym podobne projekty jest w tej chwili (2016/2017) tej energii utratą. Jak najbardziej rozumiem jednak specyfikę tej fazy procesu pobudki Polaków.

Jedyne, na czym powinniśmy się w tej chwili skupić, to zmiana utajnianej przez polskojęzyczne media antypolskiej ustawy o kombatantach, przegłosowanej 24 stycznia 2014 r. przez wszystkie „polskie” partie obecne w Sejmie (włącznie z całym PiS-em!), na podstawie której każdy pracujący Polak, nie wiedząc o tym, haruje w pocie czoła, by regularnie co miesiąc, dożywotnio wypłacać Żydom odszkodowania za wywołany przez nich holokaust (Hitler był finansowany przez „amerykańskich” bankierów). Tajna ustawa o kombatantach została wydana 14 marca 2014 r., weszła w życie 18 maja 2014 r., a polskie odszkodowania za holokaust w wysokości 100 euro! na głowę (ponad 400 zł) wypłacane są ponad 50 tysiącom Żydów na świecie od początku 2016 roku. Żadna partia polityczna obecna aktualnie w Parlamencie przeciwko temu nie protestuje i tematu nie podnosi.

Na 436 „polskich” posłów jedynie dwóch głosowało przeciw omawianej ustawie: niezrzeszony poseł Przemysław Wipler oraz poseł Wojciech Szarama (PiS).

TAW

Henry Kissinger on the Assembly of a New World Order. The concept that has underpinned the modern geopolitical era is in crisis

Henry Kissinger

Dziś gościmy na łamach nie byle kogo, bo samego mistera Henry’ego Kissingera – wielkiego przyjaciela ludzkości. Ma on dla nas bardzo dobre wieści: potwierdza diagnozę swego kolegi-stratega Zibiego Brzezińskiego sprzed kilku lat, co do kłopotów, jakie napotykają dzielni chłopcy we wprowadzaniu w życie koncepcji Nowego Porządku Świata. Jak widzimy, oni też nie mają lekko – muszą zasuwać, jak wszyscy, i nieźle przy tym główkować. Artykuł jest fragmentem książki „Porządek Świata” mistera Kissingera, która ukaże się 9 września.

Libya is in civil war, fundamentalist armies are building a self-declared caliphate across Syria and Iraq and Afghanistan’s young democracy is on the verge of paralysis. To these troubles are added a resurgence of tensions with Russia and a relationship with China divided between pledges of cooperation and public recrimination. The concept of order that has underpinned the modern era is in crisis.

The concept of order that has underpinned the modern era is in crisis, writes Henry Kissinger. Above, a pro-Russian fighter stands guard at a checkpoint close to Donetsk, Ukraine in July.
The concept of order that has underpinned the modern era is in crisis, writes Henry Kissinger. Above, a pro-Russian fighter stands guard at a checkpoint close to Donetsk, Ukraine in July.

The search for world order has long been defined almost exclusively by the concepts of Western societies. In the decades following World War II, the U.S. – strengthened in its economy and national confidence – began to take up the torch of international leadership and added a new dimension. A nation founded explicitly on an idea of free and representative governance, the U.S. identified its own rise with the spread of liberty and democracy and credited these forces with an ability to achieve just and lasting peace. The traditional European approach to order had viewed peoples and states as inherently competitive; to constrain the effects of their clashing ambitions, it relied on a balance of power and a concert of enlightened statesmen. The prevalent American view considered people inherently reasonable and inclined toward peaceful compromise and common sense; the spread of democracy was therefore the overarching goal for international order. Free markets would uplift individuals, enrich societies and substitute economic interdependence for traditional international rivalries.

In the Middle East, religious militias violate borders at will.

This effort to establish world order has in many ways come to fruition. A plethora of independent sovereign states govern most of the world’s territory. The spread of democracy and participatory governance has become a shared aspiration if not a universal reality; global communications and financial networks operate in real time.

The years from perhaps 1948 to the turn of the century marked a brief moment in human history when one could speak of an incipient global world order composed of an amalgam of American idealism and traditional European concepts of statehood and balance of power. But vast regions of the world have never shared and only acquiesced in the Western concept of order. These reservations are now becoming explicit, for example, in the Ukraine crisis and the South China Sea. The order established and proclaimed by the West stands at a turning point.

First, the nature of the state itself – the basic formal unit of international life – has been subjected to a multitude of pressures. Europe has set out to transcend the state and craft a foreign policy based primarily on the principles of soft power. But it is doubtful that claims to legitimacy separated from a concept of strategy can sustain a world order. And Europe has not yet given itself attributes of statehood, tempting a vacuum of authority internally and an imbalance of power along its borders. At the same time, parts of the Middle East have dissolved into sectarian and ethnic components in conflict with each other; religious militias and the powers backing them violate borders and sovereignty at will, producing the phenomenon of failed states not controlling their own territory.

The challenge in Asia is the opposite of Europe’s: Balance-of-power principles prevail unrelated to an agreed concept of legitimacy, driving some disagreements to the edge of confrontation.

The clash between the international economy and the political institutions that ostensibly govern it also weakens the sense of common purpose necessary for world order. The economic system has become global, while the political structure of the world remains based on the nation-state. Economic globalization, in its essence, ignores national frontiers. Foreign policy affirms them, even as it seeks to reconcile conflicting national aims or ideals of world order.

This dynamic has produced decades of sustained economic growth punctuated by periodic financial crises of seemingly escalating intensity: in Latin America in the 1980s; in Asia in 1997; in Russia in 1998; in the U.S. in 2001 and again starting in 2007; in Europe after 2010. The winners have few reservations about the system. But the losers – such as those stuck in structural misdesigns, as has been the case with the European Union’s southern tier – seek their remedies by solutions that negate, or at least obstruct, the functioning of the global economic system.

The international order thus faces a paradox: Its prosperity is dependent on the success of globalization, but the process produces a political reaction that often works counter to its aspirations.

A third failing of the current world order, such as it exists, is the absence of an effective mechanism for the great powers to consult and possibly cooperate on the most consequential issues. This may seem an odd criticism in light of the many multilateral forums that exist – more by far than at any other time in history. Yet the nature and frequency of these meetings work against the elaboration of long-range strategy. This process permits little beyond, at best, a discussion of pending tactical issues and, at worst, a new form of summitry as „social media” event. A contemporary structure of international rules and norms, if it is to prove relevant, cannot merely be affirmed by joint declarations; it must be fostered as a matter of common conviction.

The penalty for failing will be not so much a major war between states (though in some regions this remains possible) as an evolution into spheres of influence identified with particular domestic structures and forms of governance. At its edges, each sphere would be tempted to test its strength against other entities deemed illegitimate. A struggle between regions could be even more debilitating than the struggle between nations has been.

The contemporary quest for world order will require a coherent strategy to establish a concept of order within the various regions and to relate these regional orders to one another. These goals are not necessarily self-reconciling: The triumph of a radical movement might bring order to one region while setting the stage for turmoil in and with all others. The domination of a region by one country militarily, even if it brings the appearance of order, could produce a crisis for the rest of the world.

A world order of states affirming individual dignity and participatory governance, and cooperating internationally in accordance with agreed-upon rules, can be our hope and should be our inspiration. But progress toward it will need to be sustained through a series of intermediary stages.

To play a responsible role in the evolution of a 21st-century world order, the U.S. must be prepared to answer a number of questions for itself: What do we seek to prevent, no matter how it happens, and if necessary alone? What do we seek to achieve, even if not supported by any multilateral effort? What do we seek to achieve, or prevent, only if supported by an alliance? What should we not engage in, even if urged on by a multilateral group or an alliance? What is the nature of the values that we seek to advance? And how much does the application of these values depend on circumstance?

For the U.S., this will require thinking on two seemingly contradictory levels. The celebration of universal principles needs to be paired with recognition of the reality of other regions’ histories, cultures and views of their security. Even as the lessons of challenging decades are examined, the affirmation of America’s exceptional nature must be sustained. History offers no respite to countries that set aside their sense of identity in favor of a seemingly less arduous course. But nor does it assure success for the most elevated convictions in the absence of a comprehensive geopolitical strategy.

Henry Kissinger

online.wsj.com/articles/henry-kissinger-on-the-assembly-of-a-new-world-order-1409328075

*Dr. H. Kissinger served as national security adviser and secretary of state under Presidents Nixon and Ford. Adapted from his book „World Order,” to be published Sept. 9 by the Penguin Press.

Bitwę o Ukrainę zaplanowano już w 1997 roku… lub nawet wcześniej. Ukraina jest „geopolitycznym sworzniem” Nowego Porządku Świata

Nowy Porządek Świata już u bram Rosji...
Nowy Porządek Świata już u bram Rosji…

Stratedzy Nowego Porządku Świata (New World Order) zaplanowali zmianę reżimów od Bliskiego Wschodu do Północnej Afryki przynajmniej już 20 lat temu. Robert Parry prawidłowo wykazuje, że neokonserwatyści pomyślnie „przetrwali burzę” pogardy po fiasku wojny w Iraku. Ale prawda jest taka, że Obama od dawna robił, co mógł, aby wcielić w życie plany NWO. Podobnie od kiedy upadł Związek Sowiecki w 1991 roku, USA rozpoczęły realizację strategii otaczania Rosji.

W 1997 roku były doradca Obamy ds. zagranicznych i doradca prezydenta Jimmy’ego Cartera ds. bezpieczeństwa narodowego, Zbigniew Brzeziński, napisał książkę zatytułowaną „The Great Chessboard” (Wielka szachownica), w której argumentował, że USA muszą przejąć kontrolę nad Ukrainą (tak jak i nad Azerbejdżanem, Południową Koreą, Turcją i Iranem), ponieważ są one „krytycznie ważnymi osiami geopolitycznymi”. Co do Ukrainy to Brzeziński pisał (jak wykazuje Chris Ernesto):

„Ukraina, nowa i ważna przestrzeń na eurazjatyckiej szachownicy, jest geopolitycznym sworzniem ponieważ samo jej istnienie jako niepodległego [zasłona dymna dla lemingów — przyp. taw] kraju pomaga w transformacji Rosji [„transformacja” w słowniku dyplomacji to taki perwersyjnie wysublimowany termin na określenie globalnej rozpierduchy— przyp. taw]. Bez Ukrainy Rosja przestaje być eurazjatyckim imperium. Jednakże jeżeli Moskwa odzyska kontrolę nad Ukrainą z jej 52 milionową populacją i głównymi zasobami, jak i z dostępem do Morza Czarnego, to Rosja automatycznie zyskuje potrzebne środki, ażeby stać się potężnym państwem imperialnym łączącym Europę i Azję”.

Zbigniew Brzeziński i Henry Kissinger - wytrawni stratedzy Nowego Porządku Świata
Zbigniew Brzeziński i Henry Kissinger – wytrawni stratedzy Nowego Porządku Świata

I teraz Obama pcha nas [Amerykanów] do konfrontacji z Rosją z powodu Ukrainy i Krymu. Jak Ernesto zauważa: „Kiedy obecnie obalony prezydent Wiktor Janukowycz nieoczekiwanie anulował pod koniec ubiegłego roku plany integracji Ukrainy z Unią Europejską na korzyść silniejszych więzów z Rosją, USA mogą teraz postrzegać Ukrainę jako wyślizgującą się im z rąk zdobycz. W tym momencie, z figurami już na miejscu (!), USA ruszyły do wsparcia obalenia Janukowycza – jak dowodzi tego wyciek rozmowy telefonicznej pomiędzy asystentką Sekretarza Stanu Victorią Nuland (żona arcy-neokonserwatysty Roberta Kagana) i amerykańskim ambasadorem na Ukrainie Geoffrey’em Pyatt’em. Kiedy pokojowi demonstranci okazali się nieskuteczni w wysadzeniu Janukowycza, to przemoc ultranacjonalitycznej partii „Swoboda” i „Prawego Sektora” została uruchomiona i wsparta przez Zachód”.

19.03.2014 r.

Przekład: RX

Wolna-Polska.pl

MostHolyFamilyMonastery.com

 

***

Od kiedy upadł Związek Sowiecki w 1991 roku, USA rozpoczęły realizację strategii otaczania Rosji.

 

***

Zbigniew Brzeziński argumentował, że USA muszą przejąć kontrolę nad Ukrainą (oraz nad Azerbejdżanem, Koreą Południową, Turcją i Iranem), ponieważ są one „krytycznie ważnymi osiami geopolitycznymi”.

 

***

Brzeziński: Ukraina jest geopolitycznym sworzniem. Bez Ukrainy Rosja przestaje być eurazjatyckim imperium.

 

***

Z figurami już na miejscu (!) USA ruszyły do wsparcia obalenia Janukowycza.

 

***

Kiedy pokojowi demonstranci okazali się nieskuteczni w wysadzeniu Janukowycza, to przemoc partii „Swoboda” i „Prawego Sektora” została uruchomiona, jeżeli nie wsparta, przez Zachód.

 

***

O co naprawdę chodzi z Ukrainą czytaj również na:

https://tajnearchiwumwatykanskie.wordpress.com/category/ukraina-o-co-naprawde-chodzi/

***