BOR… brrrr…, czyli na tropie prezydenckiego kreta

bor_

Tak, tak, wygląda na to, że wśród najbliższych ochroniarzy prezydenta Andrzeja Dudy – mających chronić nie tylko jego życie i zdrowie, ale i zwykłą prywatność – znajduje się ktoś, na kim Prezydent RP żadną miarą polegać nie może; ktoś, kto po raz kolejny może go nie tylko zawieść, ale i – potencjalnie – również realnie zagrozić. Nosił bowiem wilk razy kilka…

Kiedy Andrzej Duda zdecydował się przyjąć ochronę Biura Ochrony Rządu – organizacji, która z zimną krwią wystawiła na pewną śmierć jego byłego szefa, organizacji szkolonej przez założoną przez oficerów SB prywatną firmę Konsalnet – myślący patrioci nie wierzyli, że to się dzieje naprawdę. Brawura? Zaślepienie? Instynkt samobójczy? Chrześcijańska ufność w niezmierzone pokłady ludzkiej dobroci? Wiara we własną nieśmiertelność? Co tu naprawdę motywuje nowego pana prezydenta?

Pierwsze ostrzeżenie nadeszło z Toskanii, gdy BOR nie tylko nie zabezpieczył wycieku do prasy gołej sesji zdjęciowej opalającego się prezydenta elekta, lecz pozwolił również na publikację dokumentu top secret, jakim niewątpliwue jest faktura za pobyt głowy państwa na wakacjach. Czy przez te 26 lat Złotej Polskiej Wolności widzieliśmy kiedyś wakacyjne faktury Lecha Wałęsy, Aleksandra Kwaśniewskiego czy Bronisława Komorowskiego? Któż, jeśli nie BOR, ma dostęp do tak wrażliwych dokumentów i któż, jeśli nie BOR, powinien je skutecznie operacyjnie zabezpieczyć?

Teraz również informacja o prywatnej wizycie głowy państwa u innego polityka, do której jako wolny obywatel Rzeczypospolitej Polskiej miał konstytucyjne oraz ludzkie prawo, i związana z nią prasowa sesja zdjęciowa musiały wycieknąć z kręgów BOR-u. W tej sprawie Andrzej Pawlikowski, doradca społeczny prezydenta Andrzeja Dudy ds. bezpieczeństwa, ma się spotkać z szefem Biura Ochrony Rządu, gen. Krzysztofem Klimkiem. Czy ta rozmowa roziąże problem? Oczywiście, że nie. Instytucja, o którem mowa, jest co najmnej od pięciu lat niegodna zaufania. Służba ta, jak się można domyślać, jest obstawiona obcą agenturą (zapewne nie tylko rosyjską), a o skali patologii w niej panującej wiedzą pracownicy każdego jej szczebla, wystarczy z nimi porozmawiać.

Co da się zrobić z tym fantem? Nic, tylko zaorać, mówiąc językiem pana Jerzego Zięby… Całkowicie rozwiązać instytucję i zbudować ją z zupełnie nowymi ludźmi i na zupełnie nowych zasadach.

Szkoda tylko zdecydowanej większości porządnych polskich młodych orłów tam pracujących – nadstawiających na co dzień własną głowę i ryzykujących życiem dla sprawy. Przez kilka zatrutych robali całe jabłko jest jednak nie do zgryzienia.

TAW

Ewa Kopacz jako premier to de facto rządy prezydenckie Bronisława Komorowskiego – Stanisław Janecki

Komorowski Kopacz

Nie powinno się bagatelizować ambicji, możliwości i planów Bronisława Komorowskiego – pisałem i mówiłem wielokrotnie. Podobnie jak nie powinno się przypisywać prezydenckiemu ośrodkowi władzy wyłącznie funkcji reprezentacyjnych i dekoracyjnych. Ci, którzy Komorowskiego nie doceniali, często się przekonywali, jak taka postawa jest ryzykowna. Właściwie chyba tylko Donald Tusk dość szybko przekonał się, że Bronisław Komorowski potrafi po cichu realizować swoje cele, a dla przeciwników może być naprawdę nieprzyjemny i groźny.

Ale Donald Tusk miał informacje z tajnych służb, orientujących się w możliwościach zaplecza prezydenta, które jest związane z wojskowymi tajnymi służbami. I wiedział, że np. ABW nie była w stanie zneutralizować różnych niekorzystnych przecieków od ludzi tych służb. Nie potrafiła też przeciwstawić się akcjom dezinformacyjnym i prowokacjom ludzi wojskówki.

Po wyborze Donalda Tuska na stanowisko szefa Rady Europejskiej, prezydent Komorowski dostał historyczną szansę, żeby to, co robił po cichu, stało się faktem. I natychmiast zaatakował, chcąc mieć kontrolę nad sprawami obronności, zagranicznymi oraz szeroko pojętego bezpieczeństwa. Dość łatwo przeforsował to, co chciał, bo Ewa Kopacz byłaby na absolutnie straconej pozycji, gdyby próbowała zaczynać urzędowanie od zatargu z głową państwa. A Donald Tusk umył ręce, bo to już nie jest jego problem. W efekcie Komorowski de facto przywrócił tzw. resorty prezydenckie z czasów Lecha Wałęsy i obowiązywania małej konstytucji. Mamy więc do czynienia z czymś w rodzaju „falandyzacji” konstytucji. Młodszym czytelnikom przypomnę, że to od nazwiska prof. Lecha Falandysza, który dla Lecha Wałęsy robił z prawem i konstytucją różne wygibasy.

To nie Ewa Kopacz będzie teraz rozgrywającą w kwestiach bezpieczeństwa, zagranicznych i obronności, lecz Bronisław Komorowski. Grzegorz Schetyna zawdzięcza prezydentowi zbyt wiele, żeby mu się przeciwstawiać. To przecież Komorowski był jego powiernikiem, terapeutą, sprzymierzeńcem i najważniejszym politycznym sojusznikiem, gdy Tusk skazał Schetynę na banicję. Wielokrotnie razem snuli plany albo obalenia Tuska, albo przynajmniej ograniczenia jego władzy. Z kolei nowy wicepremier, a stary minister obrony Tomasz Siemoniak nigdy nie chciał konfliktować się z Bronisławem Komorowskim, a wręcz otwarcie uznawał jego pierwszeństwo w kwestiach obronności. Natomiast nowa minister spraw wewnętrznych Teresa Piotrowska nie jest wprawdzie człowiekiem Komorowskiego, ale jest ona na tyle „zielona” w kwestiach bezpieczeństwa i tajnych służb, że to idealna szefowa resortu do tego, by ośrodek prezydencki faktycznie przejął kontrolę także nad cywilnymi tajnymi służbami oraz policją, strażą graniczną czy BOR.

Wraz z powołaniem rządu Ewy Kopacz prezydent Komorowski ogromnie poszerza swoją władzę i wpływ na bezpieczeństwo Polski. I to może być dopiero niebezpieczne. Bo zanim doszło do zaostrzenia sytuacji na Ukrainie, a potem do rosyjskiej agresji, Komorowski i jego zaplecze w znacznie większym stopniu niż Donald Tusk i Radosław Sikorski orientowali się na wschód. Przyjmując w Warszawie ówczesnego prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa, Bronisław Komorowski sprawiał wrażenie, jakby to Rosja była dla Polski strategicznym partnerem w kwestiach obronności i bezpieczeństwa.

Prezydencki doradca ds. zagranicznych Roman Kuźniar wygłaszał zdumiewające tezy, jakby żywcem wyjęte z propagandy Kremla i dokumentów rosyjskiego MSZ. A na zapleczu prezydenta działali wysocy oficerowie dawnych WSI, którzy szkolili się w ZSRR, a już po 2010 r. snuli koncepcje, że z Rosją i jej tajnymi służbami trzeba blisko współpracować.

Po zajęciu przez Putina części Ukrainy Bronisław Komorowski i jego zaplecze zmienili retorykę, ale wiele razy wymykało im się, że właściwie to stan przejściowy i raczej prędzej niż później Rosja znowu będzie punktem orientacyjnym.

Faktyczne przejęcie przez Bronisława Komorowskiego nadzoru nad polityką obronną, zagraniczną i bezpieczeństwa nie napawa optymizmem, jeśli zważyć, jakie poglądy i koncepcje były przez niego lansowane i realizowane aż do początku 2014 r. Taktyczna zmiana orientacji niczego nie musi oznaczać, bo od początku lat 90. Komorowski był konsekwentnie właśnie taki jak wtedy, gdy z wielkimi honorami przyjmował ówczesnego prezydenta Rosji Miedwiediewa. A w kwestii tajnych służb konsekwentnie bliski był poglądom takich ludzi jak ostatni szef WSI gen. Marek Dukaczewski. Skądinąd żona Dukaczewskiego jest tłumaczką prezydenta podczas najważniejszych wizyt i spotkań.

To wszystko oznacza, że w najbardziej niebezpiecznym okresie w historii III RP następuje zasadnicza zmiana w kwestiach polityki zagranicznej, obronnej i bezpieczeństwa. Że te ogromnie ważne dla państwa sektory będą podporządkowane prezydentowi Komorowskiemu i jego zapleczu. Nie ma najmniejszych dowodów, że będzie to oznaczało poprawę bezpieczeństwa Polski i umocnienie jej suwerenności. Jest natomiast wiele przesłanek, że będzie znacznie gorzej, a wręcz bardzo niebezpiecznie. I to jest najważniejsza zmiana, jaka wiąże się z odejściem Donalda Tuska i powołaniem Ewy Kopacz na premiera.

W BOR powszechne są problemy krążeniowe? Czego major K. już nie wyjaśni…

Major Marek K., którego ciało znaleziono w Ząbkach, zmarł z racji „niewydolności krążeniowo-oddechowej” — informują media. Z sekcji zwłok wynikać ma, że major BORu zmarł w wyniku zawału. Czy ma to oznaczać, że śledczy wykluczyli już udział osób trzecich? Zdaje się, że byłoby to działanie pochopne. W dzisiejszym świecie wywołanie zawału serca może być celowym działaniem i sposobem na morderstwo. Oby świadomość tego miała polska prokuratura.

W związku ze sprawą Marka K. warto przypomnieć inną śmierć BOR-owca. Inny z funkcjonariuszy, w 2012 roku również zmarł w dziwnych okolicznościach. Adam A., jak ustaliła prokuratura, został pobity w Kazachstanie. Zmarł jednak… na zawał serca. Śledczy i w tym przypadku uznali, że przyczyną śmierci była niewydolność krążeniowo-oddechowa.

W dwóch głośnych przypadkach śmierci ważnych oficerów, a jednocześnie (przypadek?) świadków w sprawie smoleńskiej, oficjalnie słychać o problemach z sercem. Czyżby w BORze powszechnym były problemy krążeniowe? Czy to nie powinno zapalić czerwonej lampki?

Każda śmierć oficera BOR — formacji, która ma zapewnić bezpieczeństwo najważniejszych ludzi w państwie, jest niepokojąca. Sugeruje bowiem degradację państwa, nieprofesjonalizm tej ważnej dla kraju służby i może odbijać się na poziomie bezpieczeństwa władz. Jednak w szczególnej sytuacji, w jakiej znajduje się polskie państwo, śmierć funkcjonariuszy służących w tej formacji od 2009 roku jest szczególnie zastanawiająca. Zarówno Marek K. jak i Adam A. na pewno nie pomogą już w wyjaśnieniu szeregu zaniedbań i ich okoliczności związanych z tragedią smoleńską oraz organizacją lotu z 10 kwietnia. Nie wyjaśnią, kto przyczynił się do obniżenia poziomu bezpieczeństwa śp. Lecha Kaczyńskiego. Może nie odpowiedzą za swoje zaniedbania, może nie wskażą osób odpowiedzialnych za fatalny sposób działania Biura. Od nich się już niczego nie dowiemy.

A byłoby o co pytać. Z opinii biegłego, który badał sposób zabezpieczenia wizyty w Smoleńsku, wynika, że BOR popełnił aż 20 rażących błędów w zabezpieczeniu wizyty Lecha Kaczyńskiego w Katyniu. Oznacza to, że zwyczajnie BOR pozostawił Prezydenta Polski na pastwę losu, wysłał go w ręce Rosjan. Dlaczego? To dobre pytanie do Adama A. i Marka K., którzy brali udział w procedurach dotyczących organizacji lotu.

A. miał brać udział w zabezpieczaniu pirotechnicznym rządowych tupolewów, K. miał koordynować działania grupy zabezpieczającej wizytę.

Jednym z ważnych pytań, jakie im należałoby zadać i żądać wyjaśnień jest sprawa kontroli rządowego tupolewa, który leciał do Smoleńska. Jak informowały media, BOR nie dokonał drobiazgowego sprawdzenia pirotechnicznego tupolewa. Oficer z psem odstąpił od sprawdzenia części samolotu, zasłaniając się… hałasem. Do dziś nie wiadomo, czy w ogóle przebadano kilkusetkilogramową (!) apteczkę techniczną, którą zamontowano kilka godzin przed wylotem. Wiadomo, że SKW, choć powinna dokonać stosownego sprawdzenia, nie spełniła swoich obowiązków. Czy BORowi się to udało? To jedno z wielu pytań, jakie warto obecnie zadać…

Śmierć Marka K. zbiega się w czasie z orzeczeniem, które nakazuje powrót do śledztwa dotyczącego organizacji lotu do Smoleńska. W tej sprawie BOR ma wiele za uszami, ale prokuratura uznała, że za szereg zaniedbań powinien odpowiedzieć jedynie gen. Paweł Bielawny (nie szef BOR gen. Janicki, nie nadzorujący BOR min. Miller), były wiceszef Biura, którego proces nie może się rozpocząć od dwóch lat. Pytaniem otwarty pozostanie, czy śmierć Marka K. może w tej sprawie coś zmienić… Czy dla Bielawnego to może być pozytywna wiadomość?

Po 10 kwietnia BOR jest jedną z najbardziej skompromitowanych instytucji w Polsce. Jednocześnie jednak jego ludzie mają szczególną wiedzę dotyczącą polskiego państwa, która może być szalenie przydatna dla wyjaśnienia sprawy smoleńskiej. Być może wystarczy poczekać na zmianę władzy i rządów, by ta wiedza zaczęła procentować.

Tego jednak jest świadoma i grupa chcąca utrzymać sprawę Smoleńską w obecnym stanie…